voeding-van-mijn-geest
  • Comments:0

De voeding aan mijn geest.

De voeding aan mijn geest.

Wanneer ik mijn titel hier schrijf, dalen zes vogels voor mij in de tuin neer. Een merel kijkt mij aan vanaf het gras, op een vier meter afstand van mij.

Een ekster loopt als enige tussen de andere neergestreken vogeltjes op het grasveld.

Als een leider, met de borst vooruit, laat hij zich krijsend horen.

Alsof er een les wordt gegeven aan zijn leerlingen, waarvan één leerling nu met onbeweeglijke en strakke blik, zich aan mij verbindt.

Als grote mede-leerling voel ik me sprakeloos nu ik meteen dit gevoel zo ervaar. Het is werkelijk alsof ik staar naar een klasje dat uit de hemel is neergedaald en waarvan ik deelgenoot word gemaakt.

Wanneer ik bovenstaande heb opgeschreven slaan zij allen hun vleugeltjes uit, stijgen op en verdwijnen weer voor mijn ogen tegen de grijs-blauwe ochtendlucht.

Ik krijg de herinnering in mij nu van eergisteren toen mijn zus mij belde terwijl zij op weg was in de auto naar een cursus elders in het land.

Ze had mij verteld dat de broer van vrienden van hen in het weekend was verongelukt.

In Grenoble, Frankrijk, had hij met twee vrienden een toerrit willen maken, in de aanzwellende hitte die er heerste.

Zijn lichaam was oververhit geraakt en hij was ten val gekomen.

Zijn lichaamsfuncties waren door de hitte een voor een uitgevallen en toen de hulpdiensten waren gearriveerd, hadden zij een lichaamstemperatuur gemeten van 42 graden Celcius.

In het ziekenhuis hadden ze nog geprobeerd hem te redden maar het heeft niet gebaat en in de middag van de daaropvolgende maandag was hij, in het bijzijn van zijn met spoed gearriveerde broers en zussen, gestorven.

Toen mijn zus mij dit vertelde, streek er plotseling een musje neer op mijn knie.

Zijn vleugeltjes en veertjes zagen er verward uit, alsof hij verwilderd was na een lange reis.

Zijn kleine donkere kraaloogjes hadden mij kort aangekeken, het kopje wat schuin naar mij gericht.

Toen ineens was hij opgestegen en voor mij uit weggevlogen.

Het was zo vreemd. Hij vloog voor mijn ogen weg maar het was alsof het musje tegen de achtergrond van het bladerdak van een boompje in mijn tuin, oploste in het niets.

Ik had het mijn zus verteld, ik was in volle verbazing.

Evenals wat daarnet gebeurde, gaf het voeding aan mijn geest.

Het leert je stil zijn in het moment dat zich onverwacht mooi en verrassend aandient en waarvan je innerlijk voelt dat je voor even die universele Bron ervaart.

Je bedenkt ze niet van te voren want je leven is aards en hierin ‘anders’ levend.

Op beiden genoemde momenten zat ik op de bank in de buitenveranda, op dezelfde plaats, rechts in het hoekje. Naast mij een tafeltje waarop mijn koffie. Links naast mij onze hond Pip, tegen mij aan genesteld.

Deze momenten waarin ik de versmelting van de Bron ervaar zijn er geregeld en ik heb ze jarenlang voor mijzelf gehouden. Alsof het een opbouw behoeft om die geestelijke voeding in mij te moeten laten groeien en door mij zelf eerst moet worden ervaren.

De kunst is om de verbanden te zien die de antwoorden geven aan mij, en waar het leven op aarde , ze niet aan mij kunnen geven. Het denksysteem van de mens op aarde heeft namelijk een andere afstemming waarin de antwoorden gevonden worden en worden geplaatst.

Universele ‘aanrakingen’ geven mij en de aardse mens in gevoel een diepgaandere bewustzijn.

Het doet mij verbazen en juist in die verbazing ligt tegelijkertijd de rust van stil zijn. De stilte die nodig is om in jezelf dat gevoel te kunnen volgen en dat je meeneemt naar je onbewuste aardse innerlijke leven.

Het raakt je herinnering van eeuwig leven in je ziel en het gevoel is als een aanwakkerend vlammetje dat je aardse leven een boost geeft waarin je een ‘wakker gevoel’ ervaart .

Wakker worden, in de zin van, dieper bewust worden, van het ‘al’ waarin je je bevindt en levend wezen bent.

Na talloze dergelijke ervaringen ben ik ook, zoals de mens op aarde doet, nieuwsgierig geworden of dat wat herhaaldelijk in en met mij gebeurt, ook echt wel zo geïnterpreteerd mag worden door mij. Evengoed zou het onbewust kunnen dat ik verzand in fantasie , en daarmee misschien wel het aards menselijke ego te willen strelen? Dat is dan geen waarheid.

En dat stoort mij dan zo omdat ik altijd weten wil of het ‘waar’ is. Ik heb als kind zo ook dagenlang en alle jaren nadien , mij vaak genoeg de vraag gesteld: Hoe weet ik wat ‘houden van’ is? Wat is de werkelijke betekenis en de echtheid van het ware ‘houden van’? Het correspondeerde met de Liefde die echt is en ik wist toen al dat menig mens op aarde die liefde anders benoemde en ervoer dan dat ik ervaren kon.

Het was de aardse mens die er op een dierlijkere wijze gehoor aan gaf en dat had een voor mij te simpele uitleg.

 

Mijn weg van antwoorden vinden en het willen weten naar ‘wat is waar en wat is waarheid’ werd een lange weg van omzwervingen en kruispunten waarop ik keuzes moest maken. Het was vaak genoeg een geworstel van gedachten en gevoelens en ook voelde het in mij alsof ik alleen was op dat ‘pad van de zoekende waarheid’ waarop ik liep.

Een blijvend beeld dat toen altijd was en nog is op die zoekende momenten, is het beeld voor mijn geestesoog.  Ik sta op een verlaten groot kruispunt in een wijds gebied. Rondom mij is de vlakte uitgestrekt en vlak, door droogte ook verdord met enig leven van wat groenig gras.

Het kruispunt waarop ik sta is zanderig en het zand stuift rond mij op, bij elke beweging die ik maak. Rondom het kruispunt staan allerlei richtingsborden, vervuild, verroest, zonder fleurige beschildering of geschreven heldere tekst die mij uitleg geeft welke kant op te gaan.

Vaak voel ik, als ik daar sta, alsof ik ergens in de verlatenheid van de wereld sta. Een nog niet ontdekt gebied.

Er is altijd een felle zon boven mij maar die is mij niet tot last. Gek genoeg verwarmt de zon mij behaaglijk warm ondanks dat ik de zinderende hitte boven de aarde waarop ik mijn voeten zet, zie hangen als een dansende mist.

Ook de mist van de hitte stoort mij niet. Ik kan er gewoon doorheen zien.

Evenzo voel ik mij niet verlaten omdat ik geen enkel ander levend wezen zie of tegenkom. Ik voel de aanwezigheid van die eeuwige Liefde om mij heen die met mij is, maar dan diepgaander en bewuster dan het leven om mij heen in mijn aardse toestand.

Op mijn ‘zoektocht naar die enige echte waarheid’ ben ik dus het aardse mens die in die eeuwige Liefde mij verbonden voel en waarvan ik tevens innerlijk weet dat deze Liefde mij leidt op mijn wandeling.

Er zijn verschillende afslagen die ik heb gekozen. De afslag van het aangaan van relaties, de afslag van keuzes tot werk en creativiteit, de afslag van de honger naar leesvoer, zowel het lezen op internet, het volgen van blogs en groepen die zich bogen over een zelfde vragenlijst als waarin ik mijn antwoorden zocht.

Soms gooide ik ook wat in zo’n discussie en anders las ik mee en liet het op mij inwerken.

Ik herinner mij dat ik nog eens ergens in het land me heb aangesloten bij een ontmoeting van zo’n spirituele groep die zich ‘mijn spiritualiteit’ noemde.

Het was op een boerderij landelijk gelegen en ik zag ineens de gezichten achter de namen. Eén vrouw herkende ik meteen. Zij kwam volkomen overeen zonder zich voor te stellen aan mij.

Het was een gezellige dag geweest en waar we samen ook wat oefeningen hebben gedaan. Ik tekende op mijn beurt terwijl ik uitleg gaf aan de tekening wanneer iemand tegenover mij zat en mij vragen had gesteld over bepaalde kwesties. Ik bezocht ook beurzen waar mediums en spirituele stands waren opgesteld en waar je informatie op kon doen.

Toch gaf het mij nooit die echte antwoorden en had ik altijd wel een innerlijk gevoel van wantrouwen wanneer ik door een genoemd medium werd doorgelicht.

Ik zag simpelweg bij velen onder hen die zich medium noemde, het ego dat erkenning wilde voor hun wijsheid en contact met die engelen die hen uitgekozen zouden hebben als tussenpersoon te mogen dienen om mij te kunnen doorlichten.

Ik werd wars van allerlei informatiebronnen die zich protserig uitlieten, op websites en in de gegeven zweverige informatie.

Urenlang heb ikgesurft op het internet om maar die ene juiste echte mens te vinden die mij kon overtuigen dat de innerlijke gevoelens die ik had die uitleg kregen waarin ik die echte bevestiging voelde en mij rust gaf. De rust die ik in mij kende wanneer ik mijn verbinding voelde met de Bron.

Mijn ‘pad op weg naar die mooie echtheid’ gaf mij geheel nieuwe en mooie, zuivere ervaringen en ik voelde dat mijn diepe verlangen eindelijk werd gehoord en een intense groeiende ontwikkeling van mijn geest aanboorde.

Op een dag kwam ik uit bij de boeken van Jozef Rulof.

Hoewel het moeilijk was om de hele serie te bemachtigen werd het voor mij een doel om dit toch voor elkaar te gaan krijgen.

Wekenlang zocht ik zoveel mogelijk boeken van zijn geschreven serie op en bestelde ze.

Tot op de dag van vandaag ben ik geïntegreerd door zijn schrijven en voel ik me bij elk gelezen woord ‘thuiskomen’ .

Het is die echtheid die mij overtuigt . Ik herken mijn innerlijk weten in zijn schrijven. Het zijn de ‘niet aardse zinssamenstellingen en verklaringen’ die mij bevestigen en waarin ik tevens mijn eigen gevoel in het afgestemd zijn op het universele, de Bron van al wat is , het Goddelijke Geheel,  terugvind.

Zo voelt mijn geest zich , bij het continu herlezen van zijn boeken, voortdurend geprikkeld in die waarheid die ik zo eindelijk echt ervaar, tot in mijn ziel. In die ontwikkeling ben ik altijd lerende als mens op aarde en door deze voeding van Natuurlijke voedingsbronnen, die universeel zijn en boven ieder aards menselijk denksysteem uitstijgen.

Daarin voelt mijn geloof zich Heel. Daarin voel ik die Liefde, dat oprechte houden van. Zo ben ik eindelijk thuisgekomen en kan ik mij staande houden in de schouwburg Aarde waar zoveel toneelstukken worden opgevoerd.

In die voelende eenzaamheid die ik ervaar hier op aarde in mijzelf om al die fakende nepheid, hou ik mij vast aan de wijsheid van Jozef Rulof. Hij is de enige die mij overtuigt heeft en waarin ik rust en vertrouwen voel.

 

Angelique, wiens naam ‘Engelachtig’ betekent :)

Note: Voor wie gaat googelen naar Jozef Rulof en bij Wikipedia en/of andere sceptici

uitkomt:

Lees dan vooral ook even de onderstaande link!

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Gebruiker:MarieClairette/Jozef_Rulof