op-het-randje-van-de-dood
  • Comments:0

Op het randje van de dood.

Op het randje van de dood….

 

…..krijgt ieder de rekening gepresenteerd.

Deze zin draag ik al vanaf mijn kindertijd mee. Het is altijd een zinnetje geweest die elke keer opnieuw in mijn gedachten kwam.

‘ Op het randje van de dood, krijgt ieder de rekening gepresenteerd.’

In mij voelde dit altijd als een waarheid waarmee ik alle onechtheid en rottigheid van de gedragingen van de mensen om mij heen met de grond gelijk maakte.

Wanneer ik innerlijk die pijnlijke worsteling ervoer van de extreme slechte eigenschappen die mensen lieten zien.

Ik wist dat als deze rottigheid niet in het aardse leven bestraft zou worden, er een dag komt dat deze mensen de confrontatie zullen moeten aangaan met het eigen handelende gedrag. Op het randje van de dood…

Hoewel om mij heen mijn familie en vrienden mij met lichte argwaan en tevens hoopvol aanstaarde als ik deze zin uitsprak, bleef ik zelf in vol vertrouwen achter deze waarheid staan.

Niemand kan heen om die ene universele waarachtige waarheid die altijd is en overheersen zal en op een moment de onechtheid op aarde zal neerslaan.

Liefde is het enige middel ter bestrijding van alle rottigheid. Op het randje van de dood, krijgt ieder de rekening gepresenteerd. Van de eigen aardse keuzes die zijn gemaakt. De persoonlijkheid van ieder individu ontwikkelt zich in miljoenen jaren tot die Hogere Zelf die de weg naar die Goddelijke Liefde heeft af te leggen.

Uit het Al komen we vandaan en naar dat Goddelijke Al keren we weer naar terug.

De aardse weg is niet meer dan het pad der persoonlijke ontwikkeling, waar uitdagingen en verleidingen op de loer liggen en waar je zelf de vrije wil over hebt om welke keuze hiervoor te willen maken.

De collectieve verbondenheid die er op aarde nodig is om elkaar in echtheid en onvoorwaardelijke Liefde bij te staan en hierdoor lerende voor elkaar te kunnen zijn, zou de versterkende factor moeten wezen voor de aardse nodige transformatie naar echt geluk, liefde, eenheid, heelheid.

En dat laatste, die heelheid is meer…dan de som der delen. Vooralsnog, na eeuwenlange levens op aarde, verliest nóg de mens zich in strijd, geweld, fake gedrag en onmenselijke en dus nog die dierlijke handelingen die de eeuwige en echte Liefde in de weg zullen staan. Het bereik van die Liefde is zelfs in dit jaar 2015 nog steeds als de onbereikbare schitterende ster aan de hemel.

Op kleine schaal bevinden zich wel die nog afzonderlijke groepen mensen die het totale wereldbeeld willen doen veranderen door hun overtuigingen uit te dragen.

Maar elk ego bevindt zich nog te wankel in die zogenaamde eenheid.

Zolang we de boventoon willen voeren, zolang we denken dat wij het Al en die universele wetten zelf kunnen verzinnen, worden we alleen maar meer en meer verder afgescheiden ervan.

Er is maar een waarheid en dat is de nadere afstemming waarin elk mens zijn hoofd moet buigen. Het heelal heeft al die wetten in zich en zal net zo lang ons ego neerslaan omdat de mens op aarde, arm of rijk, intellectueel of niet, ooit zal weten.

Het echte weten, het echte innerlijke weten, zal die enige afstemming bereiken…die dé echte Liefde heet.

De mens denkt te weten op basis van hun aardse levensweg en de aardse ontwikkelingsvoeding die hij zich door studie en boekentaal heeft verworven.

Elk mens zal zichzelf moeten aangaan, die diepe kern waaruit alles toonbaar is geworden op je aardse pad van ontwikkeling. Je eigen Ik, je eigen persoonlijke ontwikkeling is de kern van jouw waarachtigheid. Die kern moet je zelf doorgronden en doorspitten.

Velen zijn buiten zichzelf lerend hier. Lerend naar de buitenwereld, de anderen om hen heen, door opgedane studies de maatschappij willens en wetens willen en moeten meedelen van die zogenaamde nodige ontwikkeling waarop economische financiële gronden in het vooruitzicht worden gesteld.

Onze hele trap van maatschappelijke belangen zijn gestoeld op een materiële overleving van je toekomst.

Dat is de aardse aandacht die is vereist om het leven nuttig te lijken moeten maken en dat is tevens de trap naar rottigheid en egotripperij…

Door het verlies of te weinig aandacht voor je eigen innerlijke drivers en je eigen innerlijke grijze eilanden, wordt de trap van de toekomst met treden tegelijkertijd overgeslagen want allen willen we die zogenaamde vrijheid hebben, beleven, en bezitten!

Het willen bezitten is dé meest onechte waarheid die we zouden moeten najagen maar waarop wereldwijd de aandacht is gevestigd.

Het willen bezitten van macht, het willen bezitten van de ander (relationeel), het willen bezitten van geld, van persoonlijke bezittingen, van iemands vrije wil, van titel, van persoonlijke drijfveren die anderen in zich hebben, van religieuze en politieke overtuigingen. Allerlei menselijke egocentrische driften die op aarde nog overheersen.

Al die aardse tools waarvan we denken te moeten hebben, leren, uitdragen om ons zelf te ‘moeten’ ontwikkelen, maakt niet meer dan dat de mens zich verder af laat glijden van de universele waarheid en waardoor de mens zich meer eenzamer gaat voelen.

Depressie en vele geestelijke ziektes nemen wereldwijd toe. De extremiteit van geweldsdriften shockeren de wereld momenteel.

De een na de andere extreme groeperingen over heel de wereld worden wereldwijd in het journaal besproken. Tot in details worden ook onze kinderen meegetrokken in de macht van allerlei geweldsdelicten. Of het simpelweg normaal is dat de mediawereld beelden toont van afgehakte hoofden , gestoken op de punten van ijzer hekwerk , waarnaast de ‘helden van moordenaars’ trots hun prooi toonbaar maken voor ieder.

Klakkeloos laat de mensheid toe dat al deze beelden gezien moeten worden, aandacht aan moet worden geschonken, ongeacht of er kinderen zijn die door deze rottigheid, waarheid zullen weten te geven aan hun basis van hun prille aardse leven.

De cirkel is meer dan rond. De cirkel van verderf en vernietiging.

Daarmee brokkelt ons geloof aan alle kanten af. Het geloof op vertrouwen, het geloof op hoop en het geloof op een betere wereld. We buigen ons hoofd niet, nog steeds niet! We vechten tot we er ziek van worden, we vechten ons eigen innerlijk, kapot van verdriet en wanhoop.

Hele gezinnen worden weggerukt door zelfmoordacties. Kinderen worden door hun eigen ouders meegetrokken in de depressieve ouderlijke gedachten dat uiteindelijk leidt tot gezinsdestructie waarna de dood het enige uitzicht nog is als keuze tot die aardse worst van die blije vrijheid die werd voorgehouden maar nooit door hen werkelijk en waarachtig is gevoeld.

We houden bijeenkomsten ter nagedachtenis, stoeten van afscheid, klappen langs de routes als eerbetoon voor deze overledenen waarvan we zo gehouden hebben en die zo van ons vandaan zijn gerukt.

Het is een walgelijk vertoon van ‘ de kop in het zand steken’ en een toneelspel van schijnheiligheid. We kennen onze eigen buren amper nog. Zelfs als blijkt dat hij/zij zich kennelijk al die jaren als een moordenaar, verkrachter en seksueel monster heeft ontwikkeld, willen we nóg voor de beeldbuis verklaren dat deze personen toch altijd zo allervriendelijkst waren als buur, zo netjes, zo verzorgd, zo sociaal.

We staan zo ver af van wat we werkelijk nog (willen) zien!!

De worsteling op aarde tot in dit jaar 2015, heeft een enorme toevlucht genomen op allerlei zorginstanties. Maar de economie heeft zijn kracht verloren inmiddels en we zijn getuigen van een denderende krachtmarkt die ons altijd heeft ‘geheeld’ en het hand boven het hoofd heeft gehouden. Het geld dat rijkelijk stroomde is ineens een angstige bron voor velen geworden. We moeten ineens meer creatiever worden hoe we onze levensstandaard nog in toom kunnen behouden want we ‘hadden’ zoveel bezit….

Op het randje van de aarde sta ik daar…ik zie mensen voorbij trekken….zeurende gezichten…lange gezichten van onvrede en machteloosheid…kinderen die ontevreden en jengelend aan de arm van hun moeder hangen want ze ‘krijgen’ ineens niet meer van dat ‘alles’.

In plaats van dat er meer ruimte over komt voor menselijke aandacht en betrokkenheid naar elkaar, verliezen we ons in de eigen ellende en roepen naar elkaar om steun.

Wederom is de weg naar die eigen verantwoordelijkheid nog ver uit zicht.

De macht van de politiek wordt omstreden, de macht van de politie wordt onderuit gespuugd en belaagd. Wijzend naar elkaar houden we de ander verantwoordelijk voor onze ondergang van die welvarendheid waarin we al die tijd leefden en die niet meer zo vanzelfsprekend is geworden.

We zouden wakker geschud moeten worden. Misschien zou dan alles om ons heen, dat ons aan de aarde als mens is toevertrouwd, eens eindelijk die waardering kunnen krijgen. Die prachtige natuur die door de jaargetijden verandert, die prachtige dierenwereld waarvoor we eens respect zouden kunnen opbrengen, die fantastische mooie spiegels van jonggeborenen zouden onze zielen kunnen roeren…Het zou allemaal onze diepere kern van waarheidsgetrouw leven op aarde kunnen ‘aanraken’ en we zouden juist NU die collectieve verandering op de hele wereld in kunnen gaan zetten.

 

Angelique, wiens naam ‘Engelachtig’ betekent :)